နတ္ေျပးဆရာ

http://images.fineartamerica.com/images-medium-large/lush-tropical-banyan-tree-pierre-leclerc.jpg

ရြာမွာ ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႔ ေနရာေရြးဆိုေတာ့ ေတာင္ဘက္က ေညာင္ပင္ေအာက္ ကြက္လပ္ပဲ အေကာင္းဆံုးလို႔ ျမင္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေနရာ ေညာင္ပင္ႀကီးက ခံေနတယ္။ တကယ္လို႔ ေလတိုက္ၿပီး ေညာင္ကိုင္းက်ိဳး က်ရင္ ဆိုတာ ထည့္တြက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အဲဒီေနရာကို ႀကိဳက္တယ္။ ေက်ာင္းေဆာက္ရင္ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ေညာင္ပင္ကို ခုတ္ရမယ္။ ခက္တာက ေညာင္ပင္ဆိုရင္ နတ္စင္တင္လိုက္ေတာ့ ပိုၿပီး ျပႆနာ ႐ႈပ္တယ္။ ေညာင္ပင္ခုတ္ရင္ သူတို႔ရြာက လာၿပီး ကိုးကြယ္ေနတဲ့ ေညာင္ေစာင့္နတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပႆနာ တက္ရမွာ။

ေညာင္ပင္ဆိုလို႔ ေသးေသးေလးလို႔ မထင္လိုက္နဲ႔။ လူငါးေယာက္ဖက္စာေလာက္ ေအာက္ေျခကရွိတယ္။ ရြာတည္စေလာက္ကတည္းက သက္တမ္းရင့္ ေညာင္ပင္ႀကီး။ ဒုတိယကမၻာစစ္ကလည္း ဒီေညာင္ပင္ ေအာက္မွာ ဂ်ပန္ေတြက ဘက္နက္နဲ႔ထိုးၿပီး လူသတ္ခဲ့တဲ့ေနရာ။ ဒီေနရာကို ေၾကာက္ေနၾကတာလည္းအလြန္ပဲ။ ညဆိုရင္ သြားဖို႔ေနေနသာသာ ေန႔ခင္းေတာင္ အဲဒီေအာက္သြားၿပီး ေသးမေပါက္ရဲဘူး။ ေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္ ဆိုရင္လည္း အရိပ္ေကာင္းေပမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြ သြားၿပီးမကစားၾကဘူး။ ေျမကိုင္မွာ ေၾကာက္တယ္တဲ့။

ေနာက္ဆံုး အားလံုးေၾကာက္ေနတဲ့ ေညာင္ပင္ကို ကိုယ္က ဦးေဆာင္ခုတ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရတယ္။ ရြာလူႀကီး ေတြက သူတို႔လည္း မလုပ္ရဲဘူး၊ အေျဖကလည္း မရွိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္မယ္ဆိုေတာ့လည္း မတားေတာ့ဘူး။ ေညာင္ပင္ ဘယ္သူခုတ္မလဲ ဆိုတာ ေၾကာင္ကို ျခဴ ဘယ္သူဆြဲေပးမလဲ ဆိုတာထက္ဆိုးေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က ခုတ္မယ္လို႔သာေျပာတာ သစ္ပင္ေတာင္ တက္တတ္တာမဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ သစ္ပင္ခုတ္မယ့္သူရွာေတာ့ ခ်င္းလား၊ ကခ်င္လားမသိ သူ႔ကိုရြာက လူး၀ါးလို႔ေခၚသူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ သူက ပင္စည္ႀကီးကို ေတာ့ မခုတ္ႏိုင္ဘူး။ အကိုင္းေတြအားလံုး ခုတ္ေပးမယ္။ ၂၀၀၀ ေတာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေပးမယ္ ဆိုၿပီး သေဘာတူေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႔လာခုတ္တယ္။ သူက

"ဆရာႀကီး … အမိန္႔ျပန္ေပးပါ" တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွန္းနားမလည္လိုက္ဘူး။ ဒီေတာ့ သူက

"အပင္မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ အေစာင့္ေတြ၊ မွီခိုေနတာေတြကို ဆရာတို႔ အစုိးရအမိန္႔နဲ႔ ႏွင္မွရတယ္။ အမိန္႔ျပန္တမ္း ေရး၊ ဖတ္ျပၿပီး ႏွင္ေပးပါ" တဲ့။ ကိုယ့္ထက္ဆရာက်တဲ့သူနဲ႔ ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ေက်းဇူးတင္ၿပီး လုပ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာ လိုက္ရတယ္။

သူက ႀကိဳးေတြ ပုဆိန္ေတြ၊ ဓားေတြအားလံုးကို ေညာင္ပင္မွာ ေထာင္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ "ဆရာႀကီး အမိန္႔ ျပန္တမ္းဖတ္ေတာ့" တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း

"အစိုးရအမိန္႔ … ဤေနရာသည္ေက်ာင္းပိုင္ ေျမေနရာျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ေက်ာင္းေဆာင္ ေဆာက္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤေညာင္ပင္ကို ခုတ္မည္ျဖစ္သျဖင့္ သင္တို႔ ဤအခ်ိန္မွစၿပီး သြားလိုရာ သြားႏိုင္ၿပီ။ ပံု ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး" ဆိုၿပီး အသံျပင္းျပင္းဖတ္ေပးလိုက္ရတယ္။ လူး၀ါးက အမိန္႔စာကို ေတာင္းၿပီး ေညာင္ပင္မွာ သံနဲ႔ ကပ္႐ိုက္လိုက္တယ္။

လူး၀ါး သစ္ကိုင္းႀကီးတစ္ခုကို ခုတ္ေနခ်ိန္မွာ ေညာင္ပင္ေခါင္းထဲက ထြက္လာတဲ့ ပုရြက္နီႀကီးေတြက နည္းနည္း ေနာေနာ မဟုတ္ဘူး။ လူး၀ါးလည္း ဆင္းေျပးရတယ္။ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔ လူး၀ါး မလာေတာ့ဘူး။ သူ႔တဲကို လိုက္ေခၚေတာ့ လူး၀ါး ဖ်ားေနၿပီ။

ရြာလူႀကီးေတြကလည္း ေၾကာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္မခုတ္ပါနဲ႔ေတာ့လို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဆက္ခုတ္မယ္။ ရေအာင္ခုတ္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

ညက်ေတာ့ ေက်ာင္းထဲက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ ဆရာတန္းလ်ားကို တစ္စံုတစ္ခုက လာၿပီး ၀င္တိုက္သလို သိမ့္ခနဲ …သိမ့္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ဆရာမေလးေတြလည္း ေအာ္ၿပီးဆင္းေျပးၾကတယ္။ ဒီတန္းလ်ားႀကီးတစ္ခု လံုးကို လႈပ္သြားေအာင္ဆိုတာ ကၽြဲလို၊ ဆင္လိုအေကာင္ေတြ လာၿပီးတြန္းမွ လႈပ္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဓာတ္မီး ေတြနဲ႔ လိုက္ရွာေတာ့လည္း ဘာမွမေတြ႔ဘူး။ ဆရာမေလးေတြ သူတို႔အခန္း သူတို႔ျပန္ေနၿပီး မၾကာပါဘူး "ဆရာႀကီး လာပါဦး ဒီမွာ သီတာ ဘာျဖစ္မွန္းမသိဘူး" ဆိုတဲ့ ေအာ္သံ ၾကားရျပန္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဆရာမေတြေနတဲ့ အခန္းဘက္သြားလိုက္ေတာ့ မူလတန္းျပဆရာမေလးသီတာ တက္သလိုျဖစ္ၿပီး ပါးစပ္က ေပါက္ကရေတြ ေျပာေနတယ္။ သူက ေနာက္ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ကို လက္ညႇိဳးေတြထိုးျပေနတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း အံႀကိတ္ထားတယ္။ ဆရာမေလးေတြေၾကာက္ေနၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေဒါသထြက္ သြားၿပီး တပည့္ေလးတစ္ေယာက္ကို သြားစမ္း အခန္းထဲက ႀကိမ္လံုးသြားယူစမ္း .. ငါ့ကို ဘာမွတ္သလဲလို႔ ေအာ္လိုက္ရတယ္။

"ငါ အစိုးရအမိန္႔ျပန္ထားတယ္။ ငါ့ကို ဘာမွတ္သလဲ။ ဒီမွာလာၿပီး ျပႆနာမရွာနဲ႔။ ေသသြားမယ္" ဆိုၿပီး ေအာ္ လိုက္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာမေလးေတြ မေၾကာက္ေအာင္ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ လုပ္လိုက္ရတာ။ ကိုယ္လည္း ဘာမွန္းသိတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သီတာလည္း သတိျပန္ရလာတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ေစာေစာ ကရင္ေတြသစ္ခုတ္တဲ့ ဆင္၀ိုင္းကိုသြားရတယ္။ သူတို႔ကို သြားၿပီး အကူအညီေတာင္း ေတာ့ ဆင္ေခါင္းႀကီးက "မပူနဲ႔ဆရာႀကီး ေက်ာင္းပိတ္တဲ့ေန႔ ငါတို႔ လာလုပ္ေပးမယ္" လို႔ ကတိေပးလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မနက္ေစာေစာ ကရင္တစ္အုပ္စု ဆင္သံုးေကာင္နဲ႔ ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္က ဘာလုပ္ေပးရမလဲေမးေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ေပးနဲ႔ဆိုၿပီး ေညာင္ကိုင္းႀကီးေတြကို သံႀကိဳးႀကီးေတြ ပစ္တင္ၿပီးပတ္၊ ဆင္ေတြနဲ႔ အားကုန္ဆြဲေတာ့တာပဲ။ ေညာင္ကိုင္းေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႔ က်ိဳးကုန္ေတာ့တာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ဆင္ေတြနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းေနာက္က ေဘာလံုးကြင္းထဲကို သစ္ကိုင္းေတြ အားလံုး ယူသြားၿပီး စုပံုေပးထား တယ္။ တမနက္တည္း လုပ္သြားတာပါဗ်ာ။ သူတို႔ကို ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေညာင္ပင္ကို အျမစ္ကစၿပီး ရွင္းမွရေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ေညာင္ပင္ ေအာက္ေျခမွာ လႈိဏ္ေပါက္တစ္ခုရေအာင္ ကိုယ္တိုင္တူးရတယ္။ ေခြးတ၀ပ္စာေလာက္ရေတာ့ အဲဒီ လႈိဏ္ေခါင္းထဲကို ေကာက္႐ိုးေတြထည့္ၿပီး မီး႐ႈိ႕ပါေတာ့တယ္။ ေညာင္ပင္က အဆီေတြထြက္ေတာ့ သူ႔အဆီနဲ႔သူ ေလာင္ခ်က္ေကာင္းေပါ့။ ဒါေပမဲ့ မီးေတာက္နဲ႔ မီးခိုးမထြက္ဘူး။ ညဆိုရင္ တစ္ပင္လံုးရဲၿပီး အတြင္းက လႈိက္ေလာင္ေနတာ ၾကည့္လို႔ေတာင္ ေကာင္းေသး။

ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ရြာက ဘြဲ႔ေပးပါတယ္။ လူၾကမ္းေတာ့ နတ္လည္း သူ႔ကို လိုက္မၾကမ္းႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး "နတ္ေျပးဆရာ" တဲ့။

၂၄.၄.၂၀၁၅

Powered by Bullraider.com