အခမဲ့ပညာေရး ေဝးေနသည္

Category: ေဆာင္းပါး
Published on Saturday, 25 July 2015 02:20
Written by ကုိေသာင္း (ပညာေရး)

http://unpo.org/imgi/p/1462.jpg

‘မုန္႔ဖက္ထုပ္၊ ေျပာင္းဖူးျပဳပူပူေလးရမယ္’

ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစု ဘယ္လုိက ဘယ္လုိျဖစ္ၿပီးဆင္းရဲလာခဲ့ၾကတယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။် ကၽြန္ေတာ္သိတာက တတိယတန္းကေန ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ညဘက္ေတြမွာ မုန္႔ဖက္ထုပ္၊ ေျပာင္းဖူး ျပဳတ္ေရာင္းေနရတယ္ဆုိတာပါပဲ။ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ဆုိသလုိ ေရာင္းရလြန္းလုိ႔ စိတ္ေတာင္ကုန္လာ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ ဗဟုိလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ကားေတြထပ္ရပ္ၿပီး က်ပ္ညပ္ေနတာကလြဲလုိ႔ မုန္႔ဖက္ထုပ္ဝယ္စားမယ့္သူလည္း တစ္ေယာက္မွမရွိပါဘူး။ လမ္းမႀကီးေဘးမွာက တုိက္ႀကီးေတြပဲမ်ား တယ္။ အားလုံးက ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြပဲေနၾကတာမုိ႔ မုန္႔ဖက္ထုပ္ေရာင္းရဖုိ႔ဆုိတာ မလြယ္ကူမွန္းသိ လုိက္ရလုိ႔ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ အဲဒီလုိကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနတုန္းမွာပဲ လမ္းေျမႇာင္ေလးတစ္ခုကုိ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မုန္႔ေရာင္းခ်င္ေဇာနဲ႔ ရဲရဲတင္းတင္းပဲ အဲဒီလမ္းထဲကုိေကြ႕ဝင္ လုိက္တယ္။

အေနာက္ကအသံေတြၾကားလုိ႔ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ေခြးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကုိကုိက္ဆြဲဖုိ႔ ျပင္ေနတယ္။ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း စြတ္ေျပးရေတာ့တယ္။ ေၾကာက္လြန္းလုိ႔ ပင္ပန္းတာ ေတြေတာင္ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေတာ့ လမ္းေဘးပိေတာက္ပင္ ႀကီးေအာက္မွာ ခဏနားလုိက္တယ္။ ဒီအတုိင္းေနလုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လမ္းထဲကအိမ္ေတြကုိ အားကုိးတႀကီးနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ အားလုံးတံခါးေတြပိတ္ကုန္ၿပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ ပ်က္ပ်က္နဲ႔ေရွ႕ကုိ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။

ေရွ႕မွာစားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ပါလား။ အထဲမွာ လူေတြစားေသာက္ေနလုိက္ၾကတာ။ ဆုိင္ေရွ႕မွာ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ရင္း မုန္႔ဖက္ထုပ္ေရာင္းေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူေကာ္းသားတစ္ ေယာက္ကမွ အေရးမစုိက္ၾကပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မုိးကသည္းခနဲရြာခ်လုိက္လုိ႔ ဆုိင္ထဲကုိကၽြန္ေတာ္ ဝင္ခုိလုိက္တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေတာ့ေပါ့ဆုိၿပီး ဆုိင္ကအလုပ္သမားေလးက ႏွင္ထုတ္လုိ႔ထြက္ခဲ့ရျပန္ တယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ခရီးဆက္ခဲ့ျပန္တယ္။ မုိးရြာထားေတာ့ လမ္းထဲမွာေရေတြကလွ်ံလုိ႔၊ ကၽြန္ ေတာ့္ဒူးေလာက္၊ ေပါင္ေလာက္ရွိေနတယ္။ အိမ္ေတြက က်ပ္သိပ္လုိ႔၊ အိမ္ႀကိဳအိမ္ၾကားထဲဝင္ၿပီး ရသေလာက္ေရာင္းဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။

ညာသံေတြေပးၿပီး မုိးက အုန္းအုန္းထရြာခ်လုိက္ျပန္တယ္။ မုိးသီး မုိးေပါက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ေပၚကုိ က်လာတယ္။ ဘယ္လုိမွေရွာင္လုိ႔ မလြတ္ဘူး။ အိမ္ကစာလာတဲ့ အဆာေျပထမင္းလည္း ဘယ္နံမွာ ကပ္သြားတယ္မသိလုိက္ရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေလ ဝမ္းနည္းလြန္းလုိ႔ မုိးေရေတြနဲ႔ေရာၿပီး မ်က္ရည္ေတြက်လာတယ္။

ေၾသာ္ . . . ငါ့အျဖစ္က် သူမ်ားေတြစာက်က္ခ်ိန္၊ အိပ္ခ်ိန္မွာေတာင္ လမ္းတကာလွည့္ၿပီး ေစ်းေရာင္း ေနရပါလားလုိ႔ေတြးၿပီး ငုိတာေပါ့။

‘မုန္႔ဖက္ထုပ္သည္ လာပါဦး’

ေက်းဇူးႀကီးလုိက္ပါဘိခင္ဗ်ာ၊ ဝယ့္မယ့္သူတစ္ေယာက္ရွိလာၿပီမုိ႔ အားကုိးတႀကီး ေရာင္းဖုိ႔ျပင္လုိက္ တယ္။

‘ေရာ့ . . . မုန္႔ဖက္ထုပ္ ၁၀၀ ဖုိးေပး၊ ဒီနားမွာ ခဏခဏေအာ္မေနနဲ႔၊ နားၿငီးတယ္’

အုိ . . . လူဆုိတာ အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းလဲတတ္ပါလား၊ အခုပဲေစ်းဝယ္တယ္၊ အခုပဲေမာင္းထုတ္ျပန္တယ္။ မုိးကလည္း တျဖည္းျဖည္းခ်ဳပ္လာၿပီ။ ည ၁၀ နာရီထုိးေတာ့မယ္။ ဓာတ္တုိင္က မီးလာလုိ႔ေတာ္ေသး ရဲ႕။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေစ်းေရာင္းလာလုိက္တာ လွည္းတန္းဘူတာအနီးကုိ ေရာက္လာတယ္။ ဘူတာ ေပၚမွာ ေခတၱနားရင္းလူေတြ၊ ေခြးေတြျမင္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ရပ္ကြက္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးဘက္ကုိ အေျပးေလးျပန္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ အိမ္စုတ္စုတ္ေလးကုိျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အားနည္းနည္း တက္မိတယ္။ ညကလည္း ေမွာင္လာၿပီ။

အမွန္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ဗုိက္ဆာေပမယ့္ စားခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေတာ္ ေခ်ာင္က်တဲ့ ကြပ္ပ်စ္ေပၚကုိလွဲခ်လုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ထဲဝင္တာကုိ ဘယ္သူမွမသိလုိက္ၾကပါ ဘူး။ အေမက ညစာအတြက္အခုမွ ထင္းမီးလက္လက္ေလးေတြႏွင့္ ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကတုန္း။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမာေမာနဲ႔ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကေက်ာင္း တက္ၿပီး စာသင္ေနရတယ္။ ဆရာမသင္တဲ့စာေတြကုိ လုိက္ဆုိေနရတယ္။ ေန႔လယ္ေရာက္ေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ ေက်ာင္းဆင္းသံေခ်ာင္းေခါက္သံက နားထဲဝင္လာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဇလုံသံ၊ ဇြန္း သံေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ကုိယ္လက္ေတြနာေနလုိ႔ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကုိေခၚၿပီး ဇလုံထဲထမင္းပုံေကၽြးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အနားကုိ အေဖေရာက္လာ တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေတြေတြႀကီးစုိက္ၾကည့္တယ္။

ငါတုိ႔သားေလး ပင္ပန္းပါတယ္ကြာ၊ ေနာက္ရက္ကစၿပီး မုန္႔ဖက္ထုပ္မေရာင္းခုိင္းေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္း ျပန္တက္ခုိင္းေတာ့မယ္။

အုိ . . . ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္ေတြမ်ား မက္ေနေရာ့သလား၊ တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္း၊ မရပ္မနား ေစ်း ေရာင္းေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကင္နာသနားတတ္တဲ့ မိဘေတြဆုိတာ ရွိပါေသးလား။

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲ ကုိယ္ပုိင္ေက်ာင္းေတြ၊ အင္တာေနရွင္နယ္ေက်ာင္းေတြ၊ အေျခခံပညာေက်ာင္း ေတြကုိ ျမင္ေယာင္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရေတာ့မယ္လုိ႔ ေအာက္ ေမ့လုိက္ရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့ အေမကကၽြန္ေတာ့္ကုိ ရပ္ကြက္နဲ႔ေတာ္ေတာ္ေဝးတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းမွာ တကူးတကေက်ာင္းအပ္ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ရလုိ႔လားမသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္လန္းဆန္းေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တတိယတန္းမွာ ေက်ာင္းျပန္ေနရတယ္ေလ။ ပညာေရးေဝးသည္မရွိဆုိတာ ကၽြန္ေတာ့္ ကုိေျပာတာပဲလုိ႔ မွတ္ယူလိုက္တယ္။ ၾကည့္စမ္း၊ ကံမ်ားတက္ခ်င္လာေတာ့ အေဖကဆုိက္ကားနင္းလုိ႔ ရတ့ဲပုိက္ဆံနဲ႔ ေက်ာင္းဝတ္စုံေလး ဝယ္ေပးတယ္။

ေပ်ာ္လုိက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္သိပ္သေဘာက်တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေက်ာင္းဝတ္စုံရွိတယ္။ ေနစရာ ေက်ာင္းရွိတယ္။ သူမ်ားေတြလုိ စာတတ္တဲ့သူျဖစ္ေတာ့မယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တစ္ေတြေနတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးဟာ စည္း႐ုိးမရွိ၊ အရံမရွိဆုိေတာ့ ဘယ္သူမဆုိလြတ္လြတ္ လပ္လပ္သြားခ်င္ရာသြားလုိ႔ ရတယ္။ ရန္မူမယ့္သူမရွိဘူး။ အားလုံးတစ္သားတည္း။ ကၽြန္ေတာ္က ေန႔ ဘက္မွာေက်ာင္းတက္ၿပီး ညဘက္မွာေစ်းေရာင္းရတာ ႐ုိးေနပါၿပီ။ အပန္းမႀကီးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အေမတုိ႔ကုိလုပ္ေကၽြးမယ္လုိ႔ သစၥာျပဳလုိက္ပါတယ္။်

ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မတတ္ႏုိင္တာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ အေဖ့ဝင္ေငြနည္းလုိ႔ ထမင္းမခ်က္ႏုိင္တဲ့အခါ ညီေလးေတြ၊ ညီမေလးေတြ ဆာေလာင္လုိ႔ ငုိေႂကြးၾကတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္မ တတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ထမင္းဝေအာင္ မစားရတဲ့ရက္ေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေၾက ကဲြရပါတယ္။

အဲဒီလုိ ေၾကကဲြေနရတုန္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ရင္ကဲြရေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစု အိမ္ ေျပာင္းၾကရေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အိမ္ကေလးကုိ တာဝန္ရွိသူေတြက ဖ်က္ေနၾကပါၿပီ။ က်ဴးေက်ာ္ ရပ္ကြက္ျဖစ္လုိ႔တဲ့ေလ။

ကၽြန္ေတာ္က တာဝန္ရွိသူေတြကုိ အနားကုိသြားၿပီး ေတာင္းပန္ေပမယ့္ သူတို႔ဟာကၽြန္ေတာ့္ကုိ အေရး မစုိက္ႏိုင္ပါဘူး။ သူတုိ႔လုပ္စရာရွိတဲ့ အလုပ္ေတြကုိပဲ က်႐ႈံးလုပ္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြပူလုိက္ တာ။ ေဟာ . . . ကားႀကီးလာပါၿပီ။ လူႀကီးေတြက ပစၥည္းေတြသယ္ၾက၊ တင္ၾကလုပ္ေနတုန္း ကၽြန္ ေတာ္က ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ ညီေလးနဲ႔၊ ညီမေလးကုိ ဖက္ထားလုိက္တယ္။

အေဖက စိတ္႐ႈပ္ေထြးေနဟန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔ကုိ ကားေပၚတက္ဖုိ႔ေျပာတယ္။ အေဖ့ရင္အုံႀကီးေမာက္ ႂကြသြားၿပီး သက္ျပင္းခ်သံကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကားလုိက္တယ္။ ကားႀကီးေပၚကုိ ကၽြန္ေတာ္တက္လုိက္ ေတာ့ ေက်ာင္းမေနရေတာ့ဘူးဆုိတဲ့အေတြးက ခ်က္ခ်င္းဝင္လာတယ္။

အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကုိစာတတ္ေစခ်င္သတဲ့လား။ ကၽြန္ေတာ္ေၾကေၾကကဲြကြဲနဲ႔ ငူငူႀကီးရပ္ေနမိတယ္။ ဒီတုန္းေဘးက ကားတစ္စီးေက်ာ္တက္ၿပီး ေမာင္းလာလုိ႔ ကားေပၚမွာကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လုိပဲ သူတို႔လည္းေက်ာင္းနဲ႔ေဝးရာကုိ သြားေနၾကတာပါလား။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ ဘဝတူမိသားစုေတြ၊ သားသမီးေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ေနစရာဘာမွမရွိေတာ့တဲ့ တလင္းကြင္းျပင္ႀကီး၊ ဘယ္ကုိသြားၿပီး ဘယ္မွာေနၾကရဦးမွာလဲ၊ ဘာလုပ္ စားၾကရမွာလဲ၊ ဘယ္ေက်ာင္းမွာစာသင္ၾကရမွာလဲ။

အာဏာရွင္ ဒီမုိကေရစီေခတ္ႀကီးမွာ ပညာေရးေဝးသည္မရွိလုိ႔ဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ေတာ့ အခမဲ့ပညာေရးေဝးေနသည္လုိ႔ ေျပာရေတာ့မွာပဲ။       ။

စံေတာ္ခ်ိန္သတင္းစာ

ဇူလိုင္လ (၁၄) ရက္၊ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္

Powered by Bullraider.com