ေက်ာင္းဖြင့္တဲ့ တနဂၤေႏြ

http://www.iccokia.org/shared/projects/104/myanmar9.jpg

အမွန္ကေတာ့ စေန၊ တနဂၤေႏြဆုိတာ ျမန္မာႏုိင္ငံျပကၡဒိန္ေတြထဲမွာ အထင္အရွားေဖာ္ျပထားတ့ဲ အမ်ားသူငါ အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြပါ။ ႏုိင္ငံတကာအလုပ္သမားဥပေဒ (International Labour Law ILO) ရဲ႕တရားဝင္ သတ္မွတ္ခ်က္အရ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္၊ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ပတ္ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ ၄၄ နာရီျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ေန႔အလုပ္ခ်ိန္ ရွစ္နာရီျဖစ္တဲ့အတြက္ တနလၤာကေန ေသာၾကာအထိ ငါးရက္လုပ္ရင္ နာရီ ၄၀၊ က်န္တဲ့ေလးနာရီအတြက္ စေနဟာ ေန႔တစ္ဝက္။ ဒါေၾကာင့္ ကုမၸဏီေတြရဲ႕ အလုပ္ပိတ္ရက္ဟာ စေန ေန႔တစ္ဝက္၊ တနဂၤေႏြအျပည့္တစ္ရက္။ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာ ပိတ္တာကေတာ့ အားလုံးအတူတူ ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အစုိးရ႐ုံးေတြ၊ ေက်ာင္းေတြကေတာ့ စေနနဲ႔ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္ဆက္တုိက္ အပတ္စဥ္ပုံမွန္ ပိတ္ပါတယ္။

ဝန္ႀကီးဌာနေတြအလုိက္ တူညီဝတ္စုံ သတ္မွတ္ထားတဲ့အတြက္ ႐ုံးတက္ရက္ေတြမွာ လူတိုင္းယူနီ ေဖာင္းဝတ္ရတယ္။ ဌာနကေပးေပးမေပးေပး ဝတ္ၾကရတယ္။ လုံခ်ည္ေတြ၊ ပုဆုိးေတြ၊ ေဘာင္းဘီေတြ သာအေရာင္ကဲြတယ္။ အက်ႌကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ အျဖဴေရာင္။ အဲဒီလုိတစ္ပတ္လုံး အျဖဴေရာင္ အက်ႌနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားထားရတဲ့အတြက္ ပိတ္ရက္ေတြမွာ အျပင္ထြက္ရင္ အေရာင္လွလွ၊ ဒီဇုိင္းလွလွဝတ္ စုံကုိေရြးဝတ္ၾကမၿမဲပဲ။ လွခ်င္တာကုိး။ အဲဒီလုိရက္မ်ဳိးမွာ ယူနီေဖာင္းအျပည့္နဲ႔ ေက်ာင္းလာတက္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ဂ်ဴတီေစာင့္ရမယ္၊ ယူနီေဖာင္းဝတ္ခဲ့ဆုိ အရမ္းစိတ္ညစ္တယ္။ ေဒါကန္တယ္။ ေခၚတဲ့သူကုိ အျမင္ကတ္တယ္။ ဒီအလုပ္နဲ႔ မကင္းႏုိင္လြန္းလုိ႔၊ မလြန္ဆန္ႏုိင္လုိ႔သာ အမိန္႔နာခံရတယ္။ ရင္ထဲမွာ သိပ္မုန္းတာ။

ကၽြန္မကုိယ္တုိင္ အစုိးရဝန္ထမ္းဘဝက လာခဲ့သူမုိ႔ ကုိယ္ခ်င္းစာတယ္။ ေက်ာင္းေနစဥ္အရြယ္မွာ လည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ ေက်ာင္းပိတ္ရင္အျပင္ထြက္၊ က်ဴရွင္တက္ဖုိ႔သြားရရင္ အပ်ံစားဝတ္ခ်င္တာ၊ အဲဒီ ရက္မ်ဳိး အျဖဴအစိမ္းဝတ္စုံကုိ ေယာင္လုိ႔ေတာင္မကိုင္ဘူး။ ကုိင္လုိ႔လည္း မရပါဘူး။ တစ္ပတ္လုံးဝတ္ ထားသမွ် စေန၊ တနဂၤေႏြမွ ေလွ်ာ္ဖြပ္မီးပူတုိက္ရတာ။ မုိးတြင္းဆုိပုိဆုိး၊ ေတာ္႐ုံနဲ႔မေျခာက္။

အဲဒီလုိကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ေၾကာင့္ ဒီေန႔သတင္းစာေတြ၊ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ျမင္ရတဲ့ပုံရိပ္ ေတြကုိေတြ႕ၿပီး သနားလုိက္တာ။ ဘယ္သူမဆုိ နားရက္မွာနားခ်င္ၾကရွာမွာပဲ။ ၾကည့္ပါဦး၊ ကုိယ့္ဆႏၵ ကုိေဘးခ်ိတ္လုိ႔ တာဝန္အရလက္ျပေနရတယ္။ သူတုိ႔ျမင္ခ်င္တဲ့ ဗီႏုိင္းေတြကုိ ကုိင္ထားေပးရေသး တယ္။ စိတ္ပ်က္စရာေလာက။ ေခါင္းေဆာင္ဆုိသူေတြ အဲဒီေလာက္အတၱမႀကီးသင့္ဘူးလုိ႔ ေျပာခ်င္ပါ တယ္။

ယခုႏွစ္ ဇူလုိင္ ၁၂ ရက္ေန႔ဟာ တနဂၤေႏြေန႔ပါ။ အဲဒီေန႔မွာ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတႀကီးဦးသိန္းစိန္က ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕နယ္အပုိင္ ေမွာ္ဝန္းျမစ္ကူးတံတားႀကီးဖြင့္ပဲြကုိ တက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ လမ္း ေဖာက္၊ တံတားေဆာက္တယ္ဆုိတာ အစုိးရအလုပ္၊ ေဆာက္လုပ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕အလုပ္။ မေဆာက္ခင္ပႏၷက္႐ုိက္၊ ေဆာက္ၿပီးေတာ့ ဖြင့္ပြဲလုပ္၊ ထူးဆန္းေထြလာကိစၥေတြလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါကုိ အလုပ္မရွိအလုပ္ရွာဖြင့္ပဲြကုိ သမၼတကုိယ္တုိင္လာတယ္။ သိတယ္မဟုတ္လား။ သမၼတလာ ရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျပည္သူေတြစိတ္ညစ္ရၿပီသာမွတ္ေတာ့။

လုံၿခံဳေရးေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ အေရွ႕ယာဥ္တန္း၊ အေနာက္ယာဥ္တန္း သူမလာခင္၊ သူမ ျဖတ္ခင္ က်န္တဲ့ကားေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ေတြရပ္။ အခုရပ္၊ မယုံသကၤာစစ္လားေဆးလားေတြက တစ္မ်ဳိး၊ တစ္ေန႔လုပ္မွတစ္ေန႔စားရတဲ့ဘဝေတြကိုလည္း နားလည္တာမဟုတ္ဘူး။ လမ္းေဘးအေၾကာ္တဲက အစ အဲဒီေန႔မထြက္နဲ႔ပဲ။ သမၼတအတြက္ လုံၿခံဳေရး၊ ျပည္သူ႔ဘဝေတြလုံၿခံဳေရးေတာ့ မစဥ္းစားအားဘူး။

အခုလည္း သတင္းစာထဲက ပုံေတြမွာ အျဖဴအစိမ္းဝတ္စုံေလးေတြနဲ႔ ကေလးေတြ၊ ဆရာမေတြ စိတ္မပါ့တပါနဲ႔ အလံေလးေတြ လက္ထဲကုိင္လုိ႔၊ တကယ္ေတာ့ မ်က္လုံးနဲ႔မ်က္ႏွာအမူအရာဟာ လူ႔စိတ္ရဲ႕ထြက္ေပါက္ပါ။ သမၼတႀကီးက လူ႔အရိပ္အကဲကုိ မသိတာလား၊ သမၼတႀကီးအနားကသူေတြ ကမ်ား သမၼတႀကီးကုိ ယုံၾကည္ေလာက္ေအာင္မ်ား ဝုိင္းညာထားၾကေလသလား မေျပာတတ္ေပမယ့္ ဒီပုံရိပ္ဟာအတုပါ။

‘ဆုိင္းဘုတ္ေတြကုိ သက္ဆုိင္ရာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး႐ုံးေတြက ႀကိဳေပးထားတာ။ သူတို႔ေရးၿပီးသားဟာကုိ တက္ေရာက္လာတဲ့သူေတြက ကိုင္ေပးထားရတဲ့သေဘာပါ’ ဟု အဆုိပါအခမ္းအနားသုိ႔ တက္ေရာက္ ခဲ့သည့္ ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕ခံ ဦးျမင့္ထြန္းက ေျပာသည္။ 7 Day သတင္းစာထဲမွာ အတိအက်။

ကဲ . . . မရွက္ၾကဘူးလား။ သတင္းစာထဲမွာ အတိအက်ေရးထားၿပီး ထုံးစံအတုိင္း ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕ နယ္ အေထြေထြအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးကေတာ့ ျပည္သူေတြ သူတို႔ဘာသာႀကိဳဆုိတာပါလုိ႔ ပိတ္ျငင္းတာပါပဲ။ သူဝန္ခံသည္ျဖစ္ေစ၊ မခံသည္ျဖစ္ေစ ဒါလုပ္ဇာတ္ဆုိတာ လူတိုင္းသိတယ္။ ဘာေၾကာင့္သိတယ္ထင္ ပါသလဲ။ အေတြ႕အႀကံဳေလ။ စစ္အာရွင္ေတြနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ ႏွစ္ကုိယ္ယွဥ္တြဲေနလာခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳ။ ဒီယုန္ျမင္ရင္ ဒီခ်ဳံထြင္တတ္သူေတြရဲ႕ အက်င့္ကုိျပည္သူေတြက ႐ုိးေနၿပီ။

အခုလုိ အင္တာနက္အသုံးတြင္က်ယ္လာတဲ့ ကာလမွာသူတို႔က ေရွ႕ကလိမ္၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚက ဓာတ္ပုံေတြ၊ Status ေတြ၊ Comment ေတြက သက္ေသနဲ႔တကြ ေနာက္ကေဖာ္။ အရင္နည္းေဟာင္း ေတြ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိတာ သေဘာေပါက္သင့္ၿပီ။ ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲကုိျမင္ေအာင္ ၾကည့္ သင့္ၿပီလုိ႔ အႀကံေကာင္းေပးခ်င္ပါတယ္။ ျပည္သူဆုိတာမွန္လုိပါပဲ။ ၿပံဳးျပရင္ ၿပံဳးတဲ့ပုံျမင္ရမယ္။ မဲ့ျပရင္ မဲ့တဲ့အတုိင္းပဲျပန္ျမင္ရတယ္။ လွတဲ့ပုံေလးျမင္ခ်င္ရင္ အလွျပင္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါလိမ့္မယ္။

သမၼတႀကီးဦးေဆာင္တဲ့ အစုိးရအဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕ ငါးႏွစ္သက္တမ္းဟာ ျမန္မာျပည္သူေတြ ေသာကအမ်ား ဆုံးကာလေတြလုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ လစာေတြတုိး၊ ေငြေၾကးေဖာင္းပြတာကလြဲလုိ႔ ဝန္ထမ္းေတြဘဝ ပုိၿပီးထူးမလာပါဘူး။ ျပည္သူေတြမွာ စားရမဲ့၊ ေသာက္ရမဲ့၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနတဲ့ လူတန္းစားေတြ ပုိမ်ားလာတယ္။

အနာဂတ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ အစုိးရက ဘာမွထိထိေရာက္ေရာက္လုပ္ေပးႏုိင္တာမရွိ ခဲ့ဘူး။ ကားေစ်းေတြက်တယ္။ အိမ္စီးကားေတြ၊ တကၠစီကားေတြ လမ္းမေပၚမွာ ပုိမ်ားလာတယ္။ ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္က ခရီးသည္အေရအတြက္ကေတာ့ ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ကားက်ပ္ေနတဲ့ လမ္းမေတြ ေပၚမွာ က်ပ္ညပ္ေနတဲ့ျပည္သူေတြ ဒုကၡပုိေရာက္ကုန္ၾကတယ္။

အရင္ခ်ိန္ေတြ ႐ုံးခ်ိန္ထက္နာရီဝက္၊ အလြန္ဆုံးတစ္နာရီေစာထြက္ရင္ရတဲ့ ခရီး၊ အခုအခ်ိန္ႏွစ္ဆပုိေပး ရတယ္။ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ျပည္သူေတြ တစ္ေန႔ေလးနာရီေလာက္ အခ်ိန္ေတြကုန္ေနတာ။ ယေန႔ အထိ ထိေရာက္တဲ့ေျဖရွင္းမႈမ်ဳိး လုပ္မေပးႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ငါးႏွစ္ရွိၿပီ။ မနက္မုိးလင္းကတည္းက ဒီအစုိးရကုိ ကၽြန္မတို႔မလုိခ်င္ေတာ့တာ မုိးခ်ဳပ္တဲ့အထိ၊ တီဗီြကလာတဲ့သတင္းေတြ ၾကည့္ေနရတဲ့အထိပဲ။

ကၽြန္မတုိ႔အေျပာင္းအလဲကုိ လုိခ်င္ၿပီ။ ျပည္သူလူထုကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့အစုိးရကုိ ေမွ်ာ္မိၿပီ။ ျပည္သူေတြ ရဲ႕ ဒုကၡကုိ မွ်ေဝခံစားတတ္တဲ့ ေခါင္ေဆာင္မ်ဳိးကုိ ေတာင့္တေနၿပီ။ အခုေက်ာက္တန္းက ျပည္သူတ ခ်ဳိ႕လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ဆုိင္းဘုတ္ ‘ဒုတိယသက္တမ္းကုိ သမၼတႀကီးပဲ ဆက္ၿပီးတာဝန္ယူပါ’ ဆုိတာမ်ဳိးကုိ မသာယာမိပါေစနဲ႔ သမၼတႀကီး။ အဲဒါျပည္သူ႔ဆႏၵအစစ္မဟုတ္ဘူး။ သမၼတႀကီး တပည့္ ေတြရဲ႕ လုပ္နည္းအေဟာင္း၊ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္အေဟာင္းေတြ။

အေဝးႀကီးကုိ ေတြးၾကည့္စရာမလုိပါဘူး သမၼတႀကီးရယ္။ ဒီေန႔တနဂၤေႏြေန႔ အမ်ားျပည္သူအနားယူ ၾကတဲ့ေန႔။ အဲဒီလုိေန႔မ်ဳိးမွာ ကုိယ္ခ်င္းမစာ တံတားဖြင့္ပဲြကုိ လာတက္ခုိင္းတယ္။ အဝတ္အစားေတာင္ ကိုယ္ဝတ္ခ်င္တာေပးမဝတ္ဘဲ ဆင္တူဝတ္ခုိင္းတယ္။ ျပည္သူကၾကည္ျဖဴရင္ ဆင္တူဝတ္စရာမလုိ ဘူး။ ရင္ထဲကေန တူညီတဲ့ေထာက္ခံမႈေတြနဲ႔ အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ႀကိဳဆုိၾကမွာဝက္ဝက္ကြဲ။ အခု ေတာ့ တနဂၤေႏြေန႔ ေက်ာင္းမသြားခ်င္သလုိဘဲ ေက်ာင္းဖြင့္တဲ့တနဂၤေႏြဆုိ သိပ္မုန္းတာပဲ။ ဆုိင္းဘုတ္ ရွင္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက ခံစားခ်က္ကုိယ္စီကုိ အဓိပၸာယ္ေဖာ္တတ္ရင္ အေျဖေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။

စံေတာ္ခ်ိန္သတင္းစာ

ဇူလုိင္လ (၁၆) ရက္၊ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္

Powered by Bullraider.com