အစေကာင္းမွ အေႏွာင္းေသခ်ာမည့္ ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ

Category: သူ႔အျမင္
Published on Monday, 09 December 2013 09:59
Written by နႏၵာဘုန္းျမင့္

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွင့္ မႏၲေလးတကၠသိုလ္တို႔တြင္ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္မ်ားကိုသာ သင္ေပးမည့္ ဘြဲ႔ႀကိဳ Bachelor တန္းမ်ားကို ျပန္လည္ဖြင့္ လွစ္မည္၊ တကၠသိုလ္မ်ား၏ အစဥ္အလာအတိုင္း တကၠသိုလ္တိုင္းတြင္ အေဆာင္ေနခြင့္မ်ားလည္း ျပန္ေပးေတာ့မည္ဟု သိရေသာအခါ “ေျမအုတ္တို႔ ၿပိဳေလရာ ေက်ာက္အုတ္တို႔ျဖင့္ တည္ေဆာက္အံ့” ဟူေသာ တခ်ိန္က ေၾကြးေၾကာ္သံကို ျပန္လည္ ၾကားေယာင္မိသည္။

ထိုအခ်င္းအရာမ်ားသည္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရတက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ပညာေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို စတင္သည့္ နိမိတ္ပံုရိပ္မ်ား ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း စနစ္တက် ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေပလား၊ ၿပီးၿပီးေရာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေပလား ဆိုတာေတာ့ ဆက္လက္ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမည့္ အေျခအေနပင္ျဖစ္ေနသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ထူးခၽြန္ေက်ာင္းသားမ်ားကို သင္ၾကားေပးမည့္ ရန္ကုန္တၠသိုလ္ႏွင့္ မႏၲေလးတကၠသိုလ္မ်ားရွိ တခ်ိဳ႕ေသာ အသစ္ျပန္ဖြင့္သည့္ ေမဂ်ာမ်ားတြင္ သင္ၾကားမည့္ ဆရာ၊ ဆရာမ လံုေလာက္စြာ မရွိျခင္း၊ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံဘာသာရပ္ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ေသာ္လည္း ဌာနမရွိ၊ ဆရာမရွိျခင္း၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကို အေဆာင္ထား မည္ဟု ေခါင္းစဥ္ခပ္ႀကီးႀကီး တပ္လိုက္ေသာ္လည္း ထားစရာအေဆာင္မရွိျခင္း စသည္တုိ႔က “ေျမအုတ္တို႔ ၿပိဳေလရာ ေျမအုတ္တို႔ျဖင့္ အစားထိုး” မည့္ ပညာေရးလား၊ “ေက်ာက္အုတ္တို႔ကို ၿဖိဳကာ ေျမအုတ္ျဖင့္ အစားထိုး” မည့္ ပညာေရးလားဟု ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေမးခြန္ ထုတ္စရာမ်ား ေတြ႔လာရေပသည္။

၂၀၁၁-၁၂ ပညာေရး သင္ၾကားေရးကာလ မစတင္မီအခ်ိန္ အနည္းငယ္အလိုတြင္ ဒုတိယ သမၼတ ေဒါက္တာ စိုင္းေမာက္ခမ္းက ခရီးစဥ္တခု၌ တကၠသိုလ္ ပညာသင္ႏွစ္မ်ားကို ေျပာင္းမည္ဆိုကာ အလြယ္ ကတိေပးမိ႐ံုမွ်ျဖင့္ အခ်ိန္ယူၿပီး ေျပာင္းလဲရမည့္ သင္႐ိုး ညႊန္းတန္း ေျပာင္းလဲမႈကို ဟပ္ခ်ေလာင္းဟုဆိုကာ ဥံဳဖြနည္းျဖင့္ ေျပာင္းလဲသင္ၾကားခဲ့သည္။

ယခုလည္း ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ၁၅ ဦးသာ လက္ခံဟုေၾကညာခဲ့ကာ အမွန္တကယ္လည္း ၁၅ ဦး၀န္းက်င္သာ လက္ခံခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မီဒီယာမ်ားမွ ေ၀ဖန္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေသာအခါတြင္မွ ၅၀ ဦးအထိ လက္ခံမည္ဆိုကာ ေက်ာင္းသားအဦးေရကို သားေရကြင္းကဲ့သို႔ ေျပာင္းလြယ္ ျပင္လြယ္ ျပဳလုပ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ပညာေရးစနစ္အသစ္ကို အမွန္တကယ္ ပံုေဖာ္ရမည့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားႏွင့္ တက္ေရာက္ရမည့္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူတို႔မွာ အူလည္လည္ျဖစ္ေနရသည္။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွင့္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္မ်ားရွိ သက္ဆိုင္ရာ ေမဂ်ာမ်ားတြင္ ထူးခၽြန္ေက်ာင္းသား ၁၅ ဦးအတြက္သာ ျပင္ဆင္ထားေသာ္ လည္း ယခုအခါတြင္ ေနာက္ထပ္ ထပ္မံေရာက္ရွိလာမည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ အစီအစဥ္သစ္မ်ား ထပ္မံဆြဲရသလို ထုိေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေနထိုင္ေရးအတြက္လည္း ေခါင္းကိုက္စရာလည္း ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔အျပင္ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ ေလွ်ာက္ထားရာတြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွင့္ မႏၲေလးတကၠသိုလ္တို႔တြင္ ဖြင့္လွစ္မည့္ သင္တန္းမ်ားကို ေလွ်ာက္ထားခဲ့ေသာ္လည္း အမွတ္မမီေသာေၾကာင့္ အျခားေသာ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ ပညာသင္ခြင့္ရရွိခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားမွ ယခုအခါ ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထား၍ ရသည္ဆိုေသာ သတင္းမ်ားေၾကာင့္ ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရ၊ မရမသိေသးေသာေၾကာင့္ ဘာဆက္လုပ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနသူမ်ားလည္း မ်ားစြာရွိေနသည္။

ထုိ႔ထက္ အေရးႀကီးသည္မွာ အဆိုပါ ထူးခၽြန္ေက်ာင္းသားမ်ားကို သင္ၾကားမည့္ ဆရာ၊ ဆရာမ လံုေလာက္စြာ မရွိေသးသည့္ ဌာနမ်ားလည္း ရွိေနေသးသည္။ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ လူမႈေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္မ်ားတြင္ ပါ၀င္ေသာ ေမဂ်ာမ်ားျဖစ္သည့္ ေရွးေဟာင္းသုေတသန ဘာသာရပ္၊ မႏုႆေဗဒ ဘာသာရပ္၊ ဒႆနိကေဗဒ ဘာသာရပ္၊ ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရး ဘာသာရပ္ႏွင့္ ယခုႏွစ္မွ စတင္ဖြင့္လွစ္သည့္ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္မ်ားတြင္ ဆရာ၊ ဆရာမ လံုေလာက္စြာ မရွိျခင္းတို႔မွာလည္း ယခုစတင္မည့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး တာထြက္မွာ လွပႏိုင္ပါ့မလားဟု စဥ္းစားဖြယ္ရာျဖစ္ေနသည္။ အဆုိးဆံုးမွာ ကမာၻတြင္ အလြန္ ထင္ရွားေအာင္ျမင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္မွာ ယခုႏွစ္ ပညာသင္ႏွစ္အစတြင္ ကိုယ္ပိုင္ဌာနမရွိ၊ သင္ၾကားမည့္ ဆရာ၊ ဆရာမမရွိဘဲ မည္သုိ႔မည္ပံု သင္ၾကားမည္ဆိုသည္မွာလည္း စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ ျဖစ္လို႔ေနသည္။

ယခုႏွစ္ စာသင္ႏွစ္အစတြင္ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို အေဆာင္ထားပါမည္ဟု ဆိုကာ အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းမွ ၀န္ခံကတိ ေပးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔တြင္ အေဆာင္ထားရန္ ေနရာမရွိသည့္အတြက္ ေက်ာင္းတြင္း အေဆာင္ေန ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကို ႀကိဳတင္ အသိမေပး၊ အခ်ိန္မေပးဘဲ အေဆာင္မ်ားကို ေရြ႕ေျပာင္းေစခုိင္းျခင္းမ်ားသည္ ၀န္ႀကီးဌာန၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို အုပ္ေရးပိုင္းမွ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ ၀န္ႀကီးဌာနမွလည္း မိမိတို႔ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ တင္ျပႏိုင္ျခင္းမရွိဘဲ အစိုးရပိုင္း၏ တခ်က္လႊတ္အမိန္႔အတိုင္း နာခံေဆာင္ရြက္ေနသည့္ အေနအထားပင္ျဖစ္ေနသည္။ အဆိုပါ ကိစၥမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ျပဳလုပ္သည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားပင္ ဟုတ္ပါေလစဟု ေမးစရာမ်ားျဖစ္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေႏွာင္းေသခ်ာရန္အတြက္ အစမေကာင္းေသးဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။

တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္သူ၊ ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ားကို အေဆာင္ထားျခင္းမွာ အလြန္ေလ်ာ္ကန္ သင့္ျမတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ တဖက္တြင္လည္း မိမိတို႔ေနရပ္ႏွင့္ အလြန္ေဝးကြာေသာ တာဝန္က်ရာ ေဒသမ်ားတြင္ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိ မၿငီးမညဴ တာဝန္ထမ္း ေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း အခ်ိန္ေပးမထားေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး စနစ္ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္၌ (သူတို႔ စကားအတိုင္း ေျပာရလွ်င္) ဇရပ္ေပၚမွ ေခြးေမာင္းခ်သလို ေမာင္းခ်ခံရသည့္ အျဖစ္မွာ လူသူေလးပါး အသိနည္းေသာ တာထြက္ျဖစ္ေနေပသည္။

စစ္အစိုးရ လက္ထက္တေလွ်ာက္ အရည္အခ်င္းထက္ အေရအတြက္ကို ဦးစားေပးေသာ ပညာတတ္မ်ား ေမြးထုတ္ရန္ တကၠသိုလ္မ်ားစြာကို ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းမ်ားတြင္ အရမ္းကာေရာ ဖြင့္ၿပီးလွ်င္ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားကိုလည္း မသြားမေနရစနစ္ျဖင့္ ေစလႊတ္ခဲ့ၾကသည္။ ေစလႊတ္သည့္အတိုင္းလည္း ျဖစ္ေအာင္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားမွာ သြားေရာက္ခဲ့ၾကရသည္သာ။

တကၠသိုလ္ႀကီး တခုမွ ပါရဂူဘြဲ႔ သင္တန္းေက်ာင္းသူလည္းျဖစ္၊ ဆရာမလည္း ျဖစ္သူတဦးက “က်မရဲ႕ ဇာတိက ျမစ္ႀကီးနားပါ။ စၿပီးတာ၀န္က်ေတာ့ ေတာင္ႀကီးတကၠသိုလ္၊ ၂ ႏွစ္ေနေတာ့ က်ိဳင္းတံုတကၠသိုလ္ကို ေျပာင္းရတယ္။ ခုကေတာ့ ******* တကၠသိုလ္ေပါ့။ တကၠသိုလ္က ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုတာလည္း မရွိဘူးေလ။ သႀကၤန္တြင္းက်ေတာ့လည္း က်မတို႔ေမဂ်ာေတြက ကြင္းဆင္းေလ့လာေရးေတြ လုပ္ရေတာ့ အိမ္ကို မျပန္ျဖစ္တာ အလုပ္စၿပီး ရကတည္းကပဲ” ဟု ဆရာမဘ၀ အေတြ႕အႀကံဳကို ေျပာျပသည္။

ေနရပ္ေဒသမ်ားႏွင့္ ေ၀းကြာေသာ ေဒသမ်ားတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရေသာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားမွာ ေက်ာင္းမွ ေပးေသာအေဆာင္မ်ားတြင္သာ အဓိကေနထိုင္ရၿပီး ပညာႏွင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳရသူမ်ား ျဖစ္သည့္ အားေလွ်ာ္စြာ ကိုယ္ပိုင္စာအုပ္စာတမ္းမ်ားစြာႏွင့္ မိမိတို႔ရရွိထားေသာ ၁၀ ေပပတ္လည္သာ ရွိေသာ အခန္းေလးမ်ားတြင္ ျပြတ္သိပ္ကာ ေနထိုင္ၾကသည္။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၏ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းမွာ စာအုပ္မ်ားသာ အမ်ားစုျဖစ္ေနသည္။

နယ္တကၠသိုလ္တခုတြင္ တာ၀န္က်ေနၿပီး ယခုအခါ မႏၲေလးတကၠသိုလ္တြင္ ပါရဂူဘြဲ႕ႀကိဳသင္တန္း တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းသူ ဆရာမတဦးက “မႏၲေလးမွာက တႏွစ္ပဲ ေနရမယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လုိအပ္မယ္ထင္တဲ့ စာအုပ္ေတြရယ္၊ အ၀တ္အစားနည္းနည္းနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ပစၥည္းေတြပဲ ယူလာတယ္။ က်မ ကိုယ္ပုိင္ပစၥည္း အေတာ္မ်ားမ်ားက နယ္တကၠသိုလ္က အေဆာင္မွာ ထားခဲ့တာ။ အခုနယ္က အေဆာင္က ဖယ္ေပးရေတာ့ အဲဒီပစၥည္းေတြကို ဒီကို သယ္လာရင္လည္း စရိတ္ေတြ ကုန္မယ္ဆိုေတာ့ နယ္က အသိေတြဆီမွာ အပ္ထားရတယ္” ဟု ဆိုသည္။

ယခုအခါတြင္ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားအား အေဆာင္ျပန္လည္ထားရွိေတာ့မည္ ဆိုသည့္အခါတြင္ အေဆာင္မ်ားတြင္ ေနထိုင္ေနေသာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအေနႏွင့္ ေနထိုင္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အက်ပ္အတည္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရွိသည္။

ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္း တကၠသိုလ္တခုတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ ကထိက ဆရာတဦးက “က်ေနာ္က ကထိက၊ အမ်ိဳးသမီးက လက္ေထာက္ကထိက က်ေနာ္တို႔က အရင္က ေက်ာင္းသားေတြေနခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္မွာ ၂ ခန္းရတယ္။ တခန္းရဲ႕ အက်ယ္က ၁၀ ေပ ပတ္လည္ေလာက္ပါပဲ။ အခု ေက်ာင္းသားအေဆာင္ ျပန္လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ရယ္၊ အမ်ိဳးသမီးရယ္၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ ဒီ ၁၀ ပတ္လည္ ပဲက်ယ္တဲ့ အခန္းေလးမွာ ဘယ္လုိလုပ္ ေနမလဲဗ်ာ။ အျပင္မွာ ငွားေနရေအာင္လည္း အိမ္လခေတြက ေခါင္ခိုက္ေနတာ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ” ဟု ဆိုသည္။

သူေပးသည့္ ဥပမာကလည္း မွတ္သားဖြယ္ ျဖစ္သည္။ “၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုျဖစ္တာက ေရနံေျမ အလုပ္သမားေတြကို ၁၀ ေပပတ္လည္က်ယ္တဲ့ အခန္းပဲေပးလို႔ အေရးေတာ္ပံုျဖစ္ရတာ။ ခုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ၁၀ ေပပတ္လည္ပဲ က်ယ္တဲ့ အခန္းေလးေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ေနရမလို ျဖစ္ေနတယ္” ဟု ခိုင္းႏိႈင္းေျပာဆိုသည္။

အမွန္ေတာ့ ကထိကရာထူးသည္ အျခားေသာ ၀န္ႀကီးဌာနမ်ားတြင္ လက္ေထာက္ ညႊန္ၾကားေရးမႉးရာထူးႏွင့္ အတူတူျဖစ္ကာ အျခားေသာ ၀န္ႀကီးဌာနမ်ားတြင္ ထိုရာထူးရွိေသာသူမ်ားသည္ ၀န္ႀကီးဌာနပိုင္ ေမာ္ေတာ္ကားႏွင့္ အိမ္မ်ားကို ခံစားခြင့္ ရွိၾကသည္။

ယခင္က ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူအေဆာင္ မ်ားစြာရွိခဲ့ေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွင့္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္မ်ားမွ လြဲၿပီး အျခားေသာ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားမွာ အလံုအေလာက္မရွိသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရသစ္ တက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ပညာေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ျပဳလုပ္ရန္ ဖိအားေပးမႈ မ်ားလာခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အေဆာင္မ်ား ျပန္လည္ ထားရွိျခင္းသည္ ပညာေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနပါသည္ဆိုသည့္ သေဘာသက္ေရာက္ေစရန္ ရည္ရြယ္ပံုရသည္ဟု ေ၀ဖန္သံုးသပ္ၾကသည္။ အေပၚယံ ဟန္ျပနဲ႔ စမွာလားဟု ေမးခြန္းထုတ္စရာကလည္း ရွိေနသည္။

၂၀၁၁ႏွစ္ကုန္ပိုင္းတြင္ ဒုသမၼတ ေဒါက္တာ စိုင္းေမာက္ခမ္းသည္ ခရီးစဥ္တခု၌ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ ၃ႏွစ္ သင္ၾကားေနရာမွ ၄ႏွစ္ ျပန္လည္သင္ၾကားပါမည္ဟု ေျပာဆိုခဲ့သည္။

ထိုစဥ္ကအေၾကာင္းကို ပါေမာကၡ၊ ဌာနမႉး အၿငိမ္းစားတဦးက“ဒုသမၼတက ခရီးစဥ္တစ္ခုမွာ ဒီႏွစ္ကစၿပီး တကၠသိုလ္ေတြမွာ ၄ ႏွစ္စသင္မယ္၊ သက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း တကၠသိုလ္ေတြမွာ ၅ ႏွစ္ကေန ၆ ႏွစ္ျပန္သင္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ တကၠသိုလ္ေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ ကေလးေတြက သူတို႔ ၄ ႏွစ္တက္ရမယ္ဆုိတာ သိေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ၀န္ႀကီးဌာနမွာ တရား၀င္ သတင္းထုတ္တာမရွိဘူး။ သင္႐ိုးညြန္းတမ္းေတြ ျပန္ဆြဲတာမရွိေသးဘဲ ေယာင္၀ါး၀ါးနဲ႔ စနစ္သစ္က စတင္လိုက္တယ္” ဟု ဆိုသည္။

ခ်က္ခ်င္း မျဖစ္ႏိုင္သည့္ အရာကို မျဖစ္ႏိုင္ဟု ျပန္တင္ျပသူမ်ားမွာ သက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း တကၠသိုလ္မ်ား ျဖစ္သည္။ အသက္ေမြး ၀မ္းေၾကာင္း တကၠသိုလ္မ်ားက ဒီႏွစ္ေတာ့ ၆ ႏွစ္က မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဟု ျပန္ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ပညာေရး၀န္ႀကီး ေဒါက္တာျမေအး (မၾကာေသးမီက ကြယ္လြန္) က ၄ ႏွစ္ရေအာင္ ဖြင့္မယ္ဟု ေျပာသည္။ တကယ္ဆိုလွ်င္ သင္႐ိုးညႊန္းတမ္းလည္း ျပန္မေရးရေသး၊ သင္႐ိုးအမွတ္ေတြလည္း ျပန္မလုပ္ရေသးဘဲ စနစ္ေဟာင္းကိုသာ သင္ေနရင္း စနစ္သစ္ဆိုၿပီး ျဖစ္သြားသည္။ ဆရာေတြလည္း စမ္းတ၀ါး၀ါးသင္၊ ကေလးေတြလည္း စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖင့္သာ။ ေနာက္ႏွစ္က်မွသာ သင္႐ိုးအသစ္က ဆြဲၿပီးသည္။

“အဲဒီေတာ့ ပထမႏွစ္က သင္ၿပီးသားစာေတြ ဒုတိယႏွစ္မွာ ျပန္သင္ေပါ့။ ဒါလည္းေကာင္းပါတယ္ စာေက်တာေပါ့” ဟု ေက်ာင္းသားတဦးက ဆိုသည္။

ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲသည္ ဆိုရာဝယ္ ေက်ာင္းကို ေဆးသုတ္႐ံု၊ ေက်ာင္းသားသစ္မ်ားကို အေဆာင္ထားလိုက္႐ံု၊ လူနည္းသည္ဟု ေဝဖန္႐ံုမွ်ျဖင့္ ေက်ာင္းဝင္ခြင့္မ်ား ေၾကညာၿပီးကာမွ ေနာက္ထပ္ ထပ္မံၿပီးလက္ခံ႐ံု၊ သင္႐ိုးညႊန္တမ္းမ်ားကို စနစ္တက် မစီစဥ္ပါဘဲလ်က္ ျဖစ္သလို လိုက္ေျပာင္း႐ံုမွ်ျဖင့္ “ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈ စၿပီ” ဟု ဆိုႏိုင္ပါမည္ေလာ။ အခ်ိန္ယူသင့္သည့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးထက္ ဟန္ျပသက္သက္ အလြယ္လုပ္သည့္စနစ္ျဖင့္ စတင္သင့္ပါသေလာ။ ပညာေရးစနစ္သည္ ပ်က္ဆီးၿပီးသား၊ ဖ်က္စီးခံရၿပီးသား ျဖစ္ပါသည္။ နာလန္ထူရာတြင္ အစမွာ တာထြက္ေကာင္းဖို႔ လိုပါသည္။ မဟုတ္လွ်င္ ေက်ာက္အုတ္တို႔ျဖင့္ မတည္ေဆာက္မိဘဲ၊ ေျမအုတ္ကို ေျမအုတ္ျဖင့္ အစားထိုး၍ ၎၊ ေက်ာက္အုတ္ကိုၿဖိဳမိကာ ေျမအုတ္ျဖင့္ အစားထိုးမိသည့္ အျဖစ္သို႔ ၎ ေရာက္ေလမည္လားဟု စိုးရိမ္မိသည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

နႏၵာဘုန္းျမင့္ Irrawaddy

Powered by Bullraider.com