ရင္ဆိုင္ၾကည့္လိုက္ပါ

http://essaymatik.com/wp-content/uploads/2014/11/ielts-writing-%C3%B6zel-ders.jpg

ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္မတက္ခင္ကတည္းက စာေရးတယ္။ စာ႐ူးတစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ့။ တကၠသိုလ္တက္ ေတာ့လည္း စာေတြေရးၿပီး မဂၢဇင္းတိုက္ေတြလိုက္ပို႔တယ္။ တစ္ခါမွ ေဖာ္ျပျခင္း မခံရဘူး။ စိတ္ဓာတ္မက်ဘူး။ ေရးထားတဲ့စာေတြ ေသတၱာတစ္လံုးအျပည့္။ ေနာက္ဆံုး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွစ္ပတ္လည္ မဂၢဇင္း (၁၉၇၇-၇၈) က်မွ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္၊ ဘာသာျပန္ ဝတၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပျခင္းခံရတယ္။ ကိုယ့္စာကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္ စာလံုးနဲ႔ ျမင္ဖူးတာ ပီတိျဖစ္သေပါ့။

ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းဆရာဝင္လုပ္တယ္။ စာေတြေရးတယ္။ တိုက္ေတြပို႔တယ္။ တစ္ခါမွ မပါဘူး။ တိုက္ တစ္တိုက္မွာဆိုရင္ သြားပို႔ကတည္းက ဖတ္ေတာင္မၾကည့္ဘဲ ပယ္ဆိုတဲ့ ျခင္းေတာင္းထဲ ပစ္ထည့္လိုက္တာ ႀကံဳဖူးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီတိုက္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီက စာမူလာေတာင္းတဲ့ အျဖစ္ေရာက္ခဲ့တယ္။

ေက်ာင္းဆရာဘဝမွာ ဝါသနာနဲ႔ ရသစာေတြေရးတယ္။ ဘာသာေတြျပန္တယ္။ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဘယ္မွာမွ မသံုးဘူး။ ေနာက္ပိုင္း အိုင္တီဆိုင္ရာ စာေတြေရးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာဂ်ာနယ္ကသံုးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ ဂ်ာနယ္မွာ ပင္တိုင္ ေဆာင္းပါးရွင္ျဖစ္လာတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဗဴတီမဂၢဇင္းကလည္း လူငယ္ဆိုင္ရာစာေပေတြေရးေပးဖို႔ ကမ္းလွမ္းတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ လစဥ္ေရး ေပးလိုက္တာ စာအုပ္တစ္အုပ္စာေလာက္ျဖစ္ေတာ့ Wisdom House ကစာအုပ္ထုတ္ဖို႔ ကမ္းလွမ္းတယ္။ စာအုပ္ တစ္အုပ္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီစာအုပ္က ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္းကေပးတဲ့ လူငယ္စာေပဆုရတယ္။

Facebook ကို ၂၀၁၁ ေလာက္ကတည္းကသံုးတယ္။ ခုလို စာေတြ တက္ေရးလိုက္တာနဲ႔ အဆဲခံရေတာ့ တာပဲ။ ဘယ္သူဆဲဆဲ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေတြေရးတယ္။ ၂၀၁၅ အထိလည္း ေရးေနတာပဲ။ ၿခိမ္းေျခာက္တာလည္း ခံရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္အလုပ္ ဆက္လုပ္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုေရးလိုက္တိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ အက်ိဳးမဲ့ မျဖစ္ဘူးလို႔ပဲ ခံယူထားၿပီး ဆက္ေရးတယ္။

ဆိုလိုခ်င္တာက ႂကြားေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ တကယ္လုပ္၊ စူးစူးစိုက္စိုက္လုပ္၊ စြဲစြဲၿမဲၿမဲလုပ္၊ ေစတနာနဲ႔လုပ္၊ အက်ိဳးတစ္ခုခုေတာ့ျဖစ္လာမွာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းဆရာဘဝက အနားယူလိုက္ေတာ့ ဘာအလုပ္မွ မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ စာပဲေရးစားတယ္။ ခုထိေတာ့ ထမင္းမငတ္ဘူး။ လူတန္းေစ့ေနႏိုင္ေသးတယ္။ လူငယ္ေတြ စိတ္ပ်က္တယ္လို႔ ေျပာသံၾကားရင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုးတယ္။ ေရွ႕တစ္လွမ္းမတိုးၾကည့္ဘဲ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ပ်က္တယ္လို႔ မေျပာနဲ႔။ ဘာမဆို ရင္ဆိုင္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကိုသာေမြးထား တဝက္ေလာက္ေအာင္ျမင္ေနၿပီဆိုတာ သိထားေစခ်င္တယ္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ေလာက္က စာမေရးတတ္လို႔ စိတ္ပ်က္တယ္ဆိုတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို လဖက္ရည္ဆိုင္ေခၚ၊ လက္ဖက္ရည္အတင္းတိုက္ၿပီး သတင္းအတင္းေရးခိုင္းခဲ့တာ မွတ္မိေသးတယ္။ သူက ခုဆိုရင္ နာမည္ေက်ာ္ မီဒီယာႀကီး တစ္ခုမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ အယ္ဒီတာႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ မလုပ္ၾကည့္ဘဲ၊ ဇြဲမရွိဘဲ၊ အလုပ္မွာ ႏွစ္ မထားဘဲ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ လာမေျပာနဲ႔။

၅.၈.၂၀၁၅

Powered by Bullraider.com